Daar ben ik weer. Ik was even blogloos. Het waren een paar drukke eerste weken van het nieuwe jaar. Na een iets te eenzame kerst (mijnheer Hazes had me al gewaarschuwd) had ik toch maar besloten om op het aanbod van Hotel Oudshoorn in te gaan.
Ik heb er al eerder een aangenaam verblijf gehad, dus het was een goed idee. Zoals alle andere keren werd dochter vrijwillig uit haar kamer gezet en zo had ik weer de beschikking over een riante kamer met tweepersoonsbed en badkamer tegenover me op de gang. Niets te klagen dus. Dochter was een jaar of twaalf geleden tot drie keer toe mijn fictieve verloofde, maar zette me steeds weer aan de kant als ze een nieuw vriendje had. Ze is me nog wel wat verschuldigd dus. Ik heb er steeds een hoop verdriet van gehad en Klaas kon me telkens maar met moeite troosten. Meedogenloos was, maar wel heel lief.
“Marc, ze was toen een jaar of acht hè”.
Hé Klaas! Ja, dat klopt. Maar toch deed het zeer! En verder.
Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in het vliegtuig naar Valencia. Ik heb de sleutels van mijn nieuwe appartement in Barendrecht in mijn tas. Donderdag de sleutels ontvangen nadat ik een pittig bedrag aan de vorige eigenaresse heb betaald. Maar, zij blij en ik blij. Vrijdag heb ik met Peer, Colin en vriend Duncan vakkundig de badkamer gesloopt. Rare wereld. Je koopt voor een vermogen een huis en vervolgens sla je de boel aan gort. Over een week begint de aannemer al met renoveren. “Zo snel?”. Ja, met dank aan hetzelfde Hotel Oudshoorn. Ze doen echt alles voor hun gasten. Zo fijn. Kans is wel dat ik na deze blog een stukje van de gastvrijheid moet inleveren. Dus mocht ik binnenkort onverwacht met een koffer bij je aan de deur staan, dan is dat daardoor.
In het vliegtuig dus. Met de KLM. Het moest even. Ik had een ander ticket dat ik niet kon gebruiken en dat wilden ze niet vergoeden, maar wel omzetten. Tegen een “kleine” meerprijs wel te verstaan. Een retourtje Berlijn werd een enkeltje Valencia en nog moest er geld bij. Het resultaat is een enkele reis economy tegen een tarief waarvoor je bij zusje Transavia een retourtje hebt voor het max-tarief met genoeg beenruimte om fitness-oefeningen te doen. Dat laatste is puur ter illustratie natuurlijk.
Het is dan ook de laatste keer. Voortaan alleen nog maar mijn groene vriendinnen. Groen is het nieuwe blauw.
Ik zat op rij elf. Een stoel met extra beenruimte. Tegen meerprijs natuurlijk. Vervolgens zit ik met mijn knieën dwars door het imitatieleder van de stoel voor mij. “Mevrouw, ik heb een stoel met extra beenruimte die iets gekrompen is ben ik bang”. “Nee, dit type vliegtuig heeft dat niet”. Ik keek haar verbaasd aan. Je kent toch je eigen vliegtuigen wel als je stoelen verkoopt? Heel bijzonder. Gelukkig zaten we niet vol en mocht ik een rijtje opschuiven. Twee stoelen voor mij alleen. Ik ben heerlijk diagonaal naar Valencia gevlogen. De stewardess in het blauw is een stuk liever dan haar baas.
Ik kom uit een gezin met vier kinderen. Moeder was huisvrouw en mijn vader fabrieksarbeider. Een hardwerkende man die veel overwerkte om zijn gezin draaiende te houden en van voedsel te voorzien. Het waren andere en geen makkelijke tijden. Iedere dag vers brood in de meest uiteenlopende soorten en smaken zoals vandaag de dag bestond niet. Voor de rijken der aarde misschien, maar niet voor de doorsnee arbeider. Brood was soms vers en soms een paar dagen oud. Dat was nou eenmaal zo. Ieder gezin had dan ook standaard een broodrooster als redmiddel voor de oude sneetjes. Een prachtige uitvinding. Er was ook King Corn. Dat was een raar soort wit fabrieksbrood in een gladde papieren zak dat wekenlang vers bleef. In januari je hele voorraad brood kopen zorgde voor vers brood tot aan de zomer. Vandaag de dag zou een overgebleven boterham in de bak met chemisch afval moeten. Ik heb een opleiding tot bakker gehad (gevoelig onderwerp voor mijn vader…) en weet wat broodverbeteraar is, maar dit is andere scheikunde.
Terug naar KLM.
Het voordeel van andere tijden is dat je wat makkelijker accepteert dat dingen soms iets minder zijn. Dat je niet gelijk in een volledige depressie schiet als er een keer geen melk is bij je appie hein of dat die ene soort kaas nou net uitverkocht is als jij die heel erg graag net even moet hebben. Gewoon rustig ademhalen en doorgaan. Maar er is een grens.
Het fijne van KLM is natuurlijk wel dat je onderweg iets te eten en drinken krijgt van de blauwe mevrouw. Dat krijg ik ook van mijn groene vriendinnen, maar dan altijd voorzien van een tikkeltje hoge prijs gevolgd door het pinapparaat.
Vanavond is dat een boterham met Beemster kaas. Verpakt in een gezellig ecologisch verantwoord zakje met een heel verhaal over de Beemster en de koeien.
Vol goede moed en verwachtingen scheur ik het zakje open. Ik neem een (iets te grote) hap en dan begint de strijd. Het broodje is droog. Gortdroog. Er is nog een heldhaftige poging gedaan om het probleem op te lossen met een yoghurt-achtig smeerseltje, maar het is een gevalletje woestijn. Met moeite krijg ik de hele handel doorgeslikt en gebruik de koffie (daar ga ik verder niet op in, ik ben een enorm verwende zeikerd met koffie) om mezelf van een verstikking-aan-boord te behoeden. De rest van de deurmat heb ik in veilige kleine verantwoorde hapjes geconsumeerd.
Ik stel voor dat we per direct het hele verhaal over de Beemster en de koeien op de verpakking vervangen voor een waarschuwing-voor-verstikkingsgevaar-voor-kinderen-en-volwassen in minstens vijf talen. Vliegen mag dan de meest veilige manier van reizen zijn, maar niet in combinatie met een boterham van KLM!
Ik heb daarna met de stewardess gesproken. Ze voelde enorm met me mee. Ze was oprecht aangedaan door mijn ervaring. Ik vertelde haar over mijn ouders en over King Corn. Ze was er heel blij mee en wist niet wat ze hoorde. “Ongelofelijk”, zei ze. Na het landen had ik een video-call met de directeur van KLM. We gaan de fabrikant van King Corn opsporen en vragen om boterhammen met kaas te gaan maken voor alle toekomstige vluchten.
Helaas te laat voor mij. Ik ga verder met mijn groene vriendinnen. Ik wens alle klanten van KLM een prettige vlucht en smakelijk eten. Ook namens Japie van King Corn.
O ja, ik kreeg iets later nog wat te drinken met een kokosmacroon. Die was erg smakelijk. Maar niet genoeg om van groen toch weer voor blauw te kiezen.