Je hebt vast wel eens gehoord dat namen een betekenis hebben. Nou weet ik niet of dat iets is waar ouders bij stilstaan hoor, ik denk dat namen voornamelijk gekozen worden op gevoel, door de trends of om een link te leggen met popster of voetballer, een opa, oma of andere dierbare. Zelfs onze achternamen hebben een betekenis van oudsher. In sommige gevallen is die achternaam wel heel toepasselijk zonder dat de ouders zich daar bij de geboorte van hun oogappeltje zich van bewust waren. Ook de ouders van de kleine Giovanni Vincenzo niet.

Maandagochtend acht uur. Janny zit met haar jongste zoon aan de ontbijttafel. Hij knabbelt aan zijn broodje pindakaas en zij roert een lepel honing door haar magere kwark met lijnzaad en blauwe bessen. Niet omdat ze het lekker vindt, maar omdat die knappe influencer die ze volgt heeft gezegd dat je daar van gaat stralen. Een doorsnee tafereeltje in een doorsnee gezin in een doorsnee Vinex-wijk. Vinex-wijk, bij dat woord schiet je al spontaan in een depressie zonder dat je er zelf woont. Maar Janny is niet van plan om daar nog lang te verpieteren en daar gaat haar oogappeltje Laurent voor zorgen.

Het is een never ending story en voor velen een jarenlange worsteling of strijd. Onze innige of ronduit obsessieve relatie met de weegschaal. Ik ben niet anders dan anderen, ook ik vind regelmatig dat er best een kilootje af mag (of moet, afhankelijk van mijn bui) of dat het weer eens tijd wordt om de pure chocolade en ijsjes in de kliko te smijten en in te wisselen voor een doos snacktomaatjes. Terwijl ik het schrijf krijg ik al stress.

Mensen. Er zijn er veel. Te veel? Nee, dat is niet het probleem. Er is best nog ruimte voor een paar extra. Een beetje meer spreiden is wel een goed plan. In de Randstad wat minder en in Groningen wat meer. We zitten hier langs de kust wel erg dicht op elkaar gepropt. Mijn probleem is dat mensen me irriteren. Niet altijd en iedereen hè, soms en sommigen.

Het is niet te geloven, maar er is een nieuw hoofdstuk geschreven in de steeds verder oprukkende betutteling in ons kikkerlandje. Het werd me duidelijk door een nieuwsbericht over het nieuwste dommer-dan-dom-idee van Woutertje Koolmees. Lees effe mee en blijf rustig ademen. In en uit, in en uit.

Ik had niets te doen en zat een beetje door mijn verzekeringen en abonnementen heen te kijken. Je weet maar nooit of er toch nog ergens wat eurootjes te besparen zijn om zo mijn wat ruime levensstijl te compenseren. Het komt uit de lengte of uit de breedte zou je opa zeggen. En zuinigheid is een mooie karaktereigenschap. 

Geef toe, er is volgens mij geen plek waar je zoveel mooie woorden uit den Nederlandsche taal leert als in mijn schrijfseltjes. Met alle straattaal en afkortingen in onze appjes zou je soms bijna vergeten hoe mooi onze taal is hoor ik mijn lieve vriendin Pauline Cornelisse zeggen. Ik denk overigens wel dat zij enigszins de kriebels krijgt van mijn vrijelijke verbasteringen. Ik zal d’r van de week effe bellen om het te vragen.

Ja, nu heb ik er waarschijnlijk in éen klap gelijk tweehonderd trouwe lezers bij. Hoogstwaarschijnlijk mannelijk gok ik zo. Zoals altijd scoort een pittig plaatje het beste om de aandacht te trekken, dat weet iedere marketingmeneer of mevrouw. Maar, ik zou de laatste zijn om hier misbruik van te maken als het niet echt een doel dient.

Zoals beloofd in mijn vorige schrijfseltje zou ik nog even terugkomen op mijn recente ervaringen met de terugbreng-mevrouw bij mijn Zweedse vriendjes. De liefde zit wederzijds diep en kan best een deukje hebben, maar ik geef eerlijk toe dat het me pijn heeft gedaan en ik ook nu bij het schrijven weer een lichte steek in mijn Ikea-hart voel.

Ik kan het me niet meer herinneren, maar ook mijn vader zal me hebben leren fietsen, net zoals mijn moeder me hielp bij het zetten van mijn eerste stappen. Beiden op een bepaald moment het vertrouwen hadden en me loslieten om zo de eerste meters zelfstandig af te leggen. Herkenbaar toch?

Zolang ik me kan herinneren maken we grappen over onze zuiderburen. De Belgen. Dat moet kunnen, ondanks alle dat-kan-eigenlijk-nu-niet-meer toestanden. We zijn preutser en voorzichtiger dan ooit, als de dood dat je een ander tegen de overgevoelige scheentjes schopt.

Soms zijn er momenten dat ik niet weet of ik nou onbedaarlijk moet lachen of in een niet te stoppen huilbui wil schieten. Gelukkig kan ik het hier met jullie delen om zo het gevoel te hebben dat ik er niet alleen voor sta. Samen kun je toch meer aan dan alleen. Toch?