Geef toe, er is volgens mij geen plek waar je zoveel mooie woorden uit den Nederlandsche taal leert als in mijn schrijfseltjes. Met alle straattaal en afkortingen in onze appjes zou je soms bijna vergeten hoe mooi onze taal is hoor ik mijn lieve vriendin Pauline Cornelisse zeggen. Ik denk overigens wel dat zij enigszins de kriebels krijgt van mijn vrijelijke verbasteringen. Ik zal d’r van de week effe bellen om het te vragen.

Ja, nu heb ik er waarschijnlijk in éen klap gelijk tweehonderd trouwe lezers bij. Hoogstwaarschijnlijk mannelijk gok ik zo. Zoals altijd scoort een pittig plaatje het beste om de aandacht te trekken, dat weet iedere marketingmeneer of mevrouw. Maar, ik zou de laatste zijn om hier misbruik van te maken als het niet echt een doel dient.

Zoals beloofd in mijn vorige schrijfseltje zou ik nog even terugkomen op mijn recente ervaringen met de terugbreng-mevrouw bij mijn Zweedse vriendjes. De liefde zit wederzijds diep en kan best een deukje hebben, maar ik geef eerlijk toe dat het me pijn heeft gedaan en ik ook nu bij het schrijven weer een lichte steek in mijn Ikea-hart voel.

Ik kan het me niet meer herinneren, maar ook mijn vader zal me hebben leren fietsen, net zoals mijn moeder me hielp bij het zetten van mijn eerste stappen. Beiden op een bepaald moment het vertrouwen hadden en me loslieten om zo de eerste meters zelfstandig af te leggen. Herkenbaar toch?

Zolang ik me kan herinneren maken we grappen over onze zuiderburen. De Belgen. Dat moet kunnen, ondanks alle dat-kan-eigenlijk-nu-niet-meer toestanden. We zijn preutser en voorzichtiger dan ooit, als de dood dat je een ander tegen de overgevoelige scheentjes schopt.

Soms zijn er momenten dat ik niet weet of ik nou onbedaarlijk moet lachen of in een niet te stoppen huilbui wil schieten. Gelukkig kan ik het hier met jullie delen om zo het gevoel te hebben dat ik er niet alleen voor sta. Samen kun je toch meer aan dan alleen. Toch?

Ik heb na zitten denken. Dat gebeurt wel vaker en eerlijk gezegd eigenlijk een beetje teveel. Het zou fijn zijn als er op een dag een pauze-knop op mijn hoofd geïnstalleerd kan worden. Wel eerst even goed testen voordat ik er eentje neem. Stel je voor dat dat gekke ding vast blijft zitten. Da’s nou ook weer niet de bedoeling.

Ik heb een coach. Al vaker heb ik gedurende mijn turbulente leventje in combinatie met mijn eveneens turbulente persoontje hulp of ondersteuning gezocht. De ene keer omdat het echt even niet goed ging en soms, net als nu, omdat ik met dingen worstel of dreig vast te lopen. Niets schokkends, maar door er tijdig wat mee te doen voorkom je erger.

Ach, inmiddels is iedereen er hier wel een beetje aan gewend dat ik het in mijn blog niet zo nauw neem met de wet op de privacy en bescherming van persoonsgegevens. Er staat op de beginpagina sowieso duidelijk vermeld dat elke geringe overeenkomst met plaatsen, gebeurtenissen en/of personen volledig en onomstotelijk op puur toeval berust. Broertje Finn is een alias en wie weet hoeveel Maris’sen er in Aarlanderveen wonen. Sterker nog, ik ken er zelfs al twee! Dus,......toeval.

Allereerst gefeliciteerd vriendin! Zestig jaar en wat zie je er goed uit. Ik weet dat je verjaardag al op 25 mei was, maar ik was effe druk. Ik stuur nog wel een bosje bloemen volgende week. Dat heeft nu toch geen zin met die hitte.

Daar zitten ze dan met z’n tweetjes. Terug bij elkaar na vijf jaar. Te mijmeren over het leven wat ze beneden geleefd hebben. We hadden een mooi onderonsje. Maar nu even niet. Nu hebben zij een onderhunnetje in afwachting van anderen om ook plaats te nemen op die wolk.

Soms loop je op straat en dan tippelt daar parmantig een dame met haar hondje. Niet met een stoere Herdershond of Sennenhond aan haar lijntje, nee, zo’n marmot op uitgerekte pootjes. Geen gezicht. Gevalletje ik-heb-een-hond-maar-het-is-eigenlijk-een-handtas.