Soms zijn er momenten dat ik niet weet of ik nou onbedaarlijk moet lachen of in een niet te stoppen huilbui wil schieten. Gelukkig kan ik het hier met jullie delen om zo het gevoel te hebben dat ik er niet alleen voor sta. Samen kun je toch meer aan dan alleen. Toch?
In Nederland verspillen we met z’n allen tussen de 1,8 en 2,5 miljoen ton aan voedsel. Ja, je leest het goed. Geen kilo’s, het moet nog even keer 1000. We moeten met z'n allen wel heul veul to-good-to-go’tjes pakketjes ophalen bij de bakker en slager om dat enigzins te compenseren. Kijk, alles helpt hè, laat daar geen misverstand over bestaan, maar het zijn wel duizelingwekkende cijfers.
Het overkomt mij ook hoor. Ik ben niet roomser dan de paus. Ook ik gooi zo nu en dan een banaan weg die bruiner is dan Rachel Hazes en soms een half pak melk dat zuurder is dan Maarten van Rossum. Ik neem me steeds voor om er beter op te letten, maar het is hardnekkig. Er zijn mensen in delen van de wereld die letterlijk dood gaan van de honger en dan is het eigenlijk onacceptabel dat we hier de vruchten van Gods wondere wereld zonder pardon de kliko in donderen. Ik wil je echt geen schuldgevoel aanpraten en je dwingen morgen je zure melk in je capo'tje, wat heb ik toch een gruwelijke hekel aan die afkorting, te gieten. Maar een beetje beter inkoopbeleid is een mooie start. Tot zover mijn pauselijk betoog ten gunste van de wereld.
Toch zijn er ook momenten dat ik denk zoek-het-toch-allemaal-effe-lekker-uit met je milieu. Dat gebeurde pasgeleden weer nadat ik een bericht op nu.nl had gezien.
“Moet je daar onderhand niet mee stoppen ventje? Je raakt steeds helemaal van de kook door wat je daar leest.”
Lieffie, je hebt gelijk. Maar aan de andere kant komt vijftig procent van mijn inspiratie voor de schrijfseltjes daar vandaan. Dan val ik dus stil.
“De kans dat jij stil valt is redelijk klein, maar ik snap je punt”
Ook weer waar!
Nieuwe Pindakaasvloer van Wim T. Schipper bevat “slechts” 390 kilo pindakaas.
Zeg nou zelf, als je dat leest gaan toch je nekharen en wenkbrauwen direct in standje hoog? De mijne in ieder geval wel. Wat is hier in hemelsnaam aan de hand? Ik lees verder op mijn favoriete nieuwssite en zet me schrap voor wat komen gaat, ik voel onrust opkomen.
“In het Depot van Museum Boijmans van Beuningen is een nieuw exemplaar van de beroemde Pindakaasvloer van de onlangs overleden kunstenaar Wim T. Schippers gelegd. Er is 390 kilo pindakaas gebruikt voor de illustere vloer van 25 vierkante meter.”
“Twee museummedewerkers of 'pindakaasstucadoors' waren donderdag en vrijdag in totaal zo'n negen uur bezig met het vullen van de lijst die om het kunstwerk heen ligt. Ze hadden de vloer in 2011 ook al gelegd. "De vorige vloer konden we leggen in het oude gebouw. Daar hadden we meer ruimte. Toen was het een vloer van 40 vierkante meter en gebruikten we 1.000 kilo pindakaas."
Gelukkig dacht ik met een dubbelzinnige grijns op mijn gezicht. "Maar" 390 kilo in plaats van 1.000 kilo van de bruine smurrie die steevast aan mijn gehemelte, of is het verhemelte, blijft plakken en meestal resulteert in een verontrustende hoestbui die mijn rokende buurvrouw van negentig me niet nadoet. En dan ook nog die kreet “pindakaasstucadoors”. Ga toch weg met je stucadoors. Het zijn gewoon twee domme uitzendkrachten die zo naïef waren niet te vragen wat ze nou precies moesten doen voor die tien euro per uur.
Oh ja, en dan vervolgens dit.
“Voor het kunstwerk is pindakaas zonder stukjes van het merk Calvé gebruikt. "Schippers heeft die instructie nadrukkelijk meegegeven, omdat de pindakaas van Calvé zo lekker smeert."
De Lidl of Aldi huilen waarschijnlijk de ogen uit hun hoofd dat zij deze geweldige kans voor hun huismerk aan hun neus voorbij zagen gaan.
Het stukje proza op nu.nl besluit vervolgens met de laatste alinea.
“Museum Boijmans Van Beuningen kocht het kunstwerk eind 2010 aan. Daardoor kan het Rotterdamse museum het kunstwerk op verschillende plekken en in verschillende varianten uitvoeren.”
Nou, Boijmans Van Beunhaas, ik hoop dat je er blij mee bent en er hopelijk niet te veel voor betaald heb. Kunst, ik zal het nooit snappen. Eerst lees ik een tijdje terug iets over een banaan die met duc-tape op een muur zit onder de noemer van “kunst”, en nu dit. Die banaan werd trouwens steevast door bezoekers opgegeten en weer vervangen voor een nieuwe Chiquita. Ik stel voor dat we morgen met z’n allen met een zak witte kadetjes naar Boijmans Van Beunhaas gaan en onze broodjes rijkelijk beleggen met pindakaas!
Ter verzachting van bovenstaand leed toch nog even het volgende.
Er is namelijk blijkbaar toch ergens een Pindakaas-God of een Pindakaas-engelbewaarder, want tot mijn niet te verhullen plezier zie ik vervolgens op internet een foto van een nietsvermoedende museumbezoeker die in 2011 met zijn nieuwe Van Bommel schoentjes zo in die bruine kunst-derrie stapt. Gerechtigheid!
“Het museum laat weten dat de argeloze toerist de rekening krijgt toegestuurd van de herstelkosten. 'Het vernielde gedeelte wordt door onze technische dienst netjes gestuukt,' zegt voorlichtster Sharon Cohen. 'Het is een normale procedure dat mensen betalen als ze kunst beschadigen.”
Echt, ik zeik in mijn broek van het lachen! Wat een wereld.
“In alle drie de gevallen was er sprake van een ongeluk. 'De mensen letten even niet op en kwamen misschien met grote stappen de zaal in lopen. Hoe dan ook, ze hadden er verschrikkelijke spijt van. Het is natuurlijk ook behoorlijk gênant...”
Eh, nee lieve Sharon. Het is absoluut niet gênant wat die argeloze bezoekers deden. Wat jullie doen met duizend kilo pindakaas is gênant! Trouwens mijn lieve Sharon. Weet Petje Pitamientje eigenlijk wel wat jullie met zijn pindakaas doen?