Ik heb na zitten denken. Dat gebeurt wel vaker en eerlijk gezegd eigenlijk een beetje teveel. Het zou fijn zijn als er op een dag een pauze-knop op mijn hoofd geïnstalleerd kan worden. Wel eerst even goed testen voordat ik er eentje neem. Stel je voor dat dat gekke ding vast blijft zitten. Da’s nou ook weer niet de bedoeling.
Nagedacht dus.
Door de jaren heen gaan we met z’n allen anders tegen dingen aankijken. Door sociale druk of doordat we meer inzicht krijgen en/of er door een andere bril, of de bril van de ander, naar kijken. En dat is goed. Dingen in het verleden die er op terugkijkend echt niet door de beugel kunnen verdienen excuses en herstel. Dingen die we heel gewoon vinden en die anderen pijn doen moeten we niet meer willen. Punt.
Daar moeten we ook weer niet in doorslaan hè. Soms gaat het een beetje ver.
We noemen dingen inmiddels en gelukkig ook anders. De verouderde en kwetsende term “mongooltje” is terecht weggevaagd uit onze taal en vervangen door “iemand met het downsyndroom”. Veel beter. Je vraagt je tegelijk ook af of de bedenker van die eerdere benaming zelf ook niet inzag hoe vreselijk en denigrerend die klonk.
Iemand is niet meer gehandicapt. De enige die nu nog een handicap hebben zijn golfers. De grootste handicap in die sport is trouwens wat mij betreft die rare broeken en petjes. Reden nummer één om het niet te willen spelen. Alhoewel over het gras racen met zo’n kittig karretje wel weer leuk lijkt.
Karretje, goed bruggetje.
Een gehandicapte persoon is tegenwoordig “iemand met een beperking”. Ook een ruim begrip trouwens. Volgens mij wemelt het van de mensen met een beperking, maar die we niet diagnosticeren. Kortzichtigheid, zelfverhevenheid en pure domheid als top drie.
Iemand in een rolstoel is dus volgens de regels “iemand met een beperking”.
Daar wil ik het even over hebben.
Ik ken namelijk iemand met die zo benoemde beperking. Maar hoe vaker ik met die persoon praat, hoe meer ik merk en voel dat die beperking meer in ons hoofd en beleving zit dan bij degene op wieltjes.
“Ik ken ook iemand op wieltjes.”
Hé lieffie, nou ik denk dat de kans groot is dat we dezelfde persoon bedoelen. Ons geheimpje! En dat van haar natuurlijk.
“Ze is leuk hè?"
Zeker weten! Laat ik verder gaan.
Ik heb een voorstel tot een wijziging. Ik heb alleen geen idee bij wie ik moet zijn. Dus dat wordt nog een uitdaging.
Van “beperking” naar “gegeven”. Niet een persoon met een beperking, maar een persoon met een gegeven.
Tuurlijk, ik ben de laatste die durft te ontkennen dat het leven met vier wieltjes onder je billen niet vraagt om creativiteit of inventiviteit, maar om nou die hele persoon te labelen met “een beperking” is volgens mij nog meer beperkend dan goed is.
Het is een gegeven. Een persoon met een gegeven. En neem van mij aan, dat geldt voor zo’n beetje de hele bevolking van deze bijzondere aardbol.
Fijne rit!
"Geef d'r een zoen van me!"
Doe ik!