Geef toe, er is volgens mij geen plek waar je zoveel mooie woorden uit den Nederlandsche taal leert als in mijn schrijfseltjes. Met alle straattaal en afkortingen in onze appjes zou je soms bijna vergeten hoe mooi onze taal is hoor ik mijn lieve vriendin Pauline Cornelisse zeggen. Ik denk overigens wel dat zij enigszins de kriebels krijgt van mijn vrijelijke verbasteringen. Ik zal d’r van de week effe bellen om het te vragen.
Consistentie dus. Mooi woord weer hè?
Eerst maar even op internet gekeken of ik het wel goed begrijp voordat ik hier een hoop onzin uit ga lopen kramen, daar hebben we ook niets aan.
“Nou, soms is het nou niet echt onderbouwd en meer wat jij er van vindt en mee doet, lieffie.”
Beetje gelijk heb je wel mannetje. Maar dat is om het smeuïg te houden.
Consistentie bij sport en leefstijl: “Het regelmatig en langdurig volhouden van een gezonde gewoonte of trainingsschema, in plaats van onregelmatige uitbarstingen.”
Geen speld tussen te krijgen lijkt me. Dus laten we doorgaan met dit onderwerp wat door toedoen van iemand anders, wordt zo duidelijk...., een bijzonder irritante plek in mijn leven heeft ingenomen. Nou neem ik daar die persoon niets in kwalijk hè, het is niet wat een ander zegt of doet, maar wat jij er vervolgens van maakt of mee doet. Mijn coach zou weer trots op me zijn.
“Marc, waarom zou jij je überhaupt je druk maken om consistentie? Jouw leven is zolang ik je ken een aaneenschakeling van onregelmatige uitbarstingen, haha!”
Auw! Dat doet pijn. Omdat het zo waar is, haha!
Een lieve vriendin van me heeft een dochter. Ook lief. Zij en ik gaan inmiddels zo’n twintig jaar terug. Ik leerde haar kennen als een klein meisje en heb haar zien opgroeien tot een geweldige jonge vrouw. We zijn vaak verloofd geweest. Voordat je gelijk begint te gillen en instanties te bellen, het kwam vanuit haar. Ik denk dat het begon rond haar tiende of zo. Ik was haar verloofde. Dat was niet echt stabiel, want bij iedere ontmoeting met een leuke jongen werd me zonder pardon en zonder enige emotie of inleving verteld dat de verloving voorbij was. Volgens mij was de laatste keer toen ze skileraar Sven ontmoette. Ik heb toen besloten dat ik er klaar mee was. Zelden zo vaak aan de kant gezet door iemand. Wel jammer, mijn vriendin zou een geweldige schoonmoeder geweest zijn.
“Je valt op mannen.”
Klopt. Dat was naast de reden dat ze bijna veertig jaar jonger is een nog grotere reden, maar ja, hoe vertel je zonder een kinderhart te breken tegen een tienjarige dat je absoluut niet haar verloofde wil zijn. Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen.
Consistentie.
Het is een jaartje of wat geleden. Ik was op bezoek bij mijn vriendin toen dochter me zag zitten en me vroeg hoe het met sporten ging. Ze wist heel goed dat ik voor de zoveelste keer weer gestopt was, maar wilde me even testen denk ik. Het probleem was namelijk dat die tienjarige inmiddels een aardige carrière in de sportwereld had opgebouwd. Wat dat betreft is het maar goed dat die hele verloving nergens op uitgelopen is. Hoe denk je dat mijn leven er uit had gezien met een vrouw die op een sportschool werkte en ik als niet zo trouwe sportschoolbezoeker?
Ik vertelde haar dat ik momenteel niet sportte omdat de sportschool werd verbouwd. Dat geloofde ze niet. Maar dat komt waarschijnlijk omdat mijn sportschool door de jaren heen werd geteisterd door allerlei tegenspoed. Muizenplagen, sink-hole, overstroming, betonrot, explosies. Toegegeven, het was nogal veel en dan werken smoesjes niet meer, hoe origineel en aannemelijk ik ze ook vond.
“Marc, sporten heeft niets te maken met het leuk vinden of motivatie. Sporten gaat om consistentie. Gewoon gaan en doen. Denk je nou echt dat ik of topsporters er iedere dag op zitten te wachten en of die ook niet liever op de bank blijven hangen? Tuurlijk niet, ze gaan gewoon”, zei ze tegen me.
Ik voelde dat er een kern van waarheid in zat, maar tegelijkertijd voelde ik dat iedere vezel in mijn lijf zich hevig verzette en ik zelfs een beetje begon te transpireren.
Heel eerlijk, consistentie is niet één van mijn sterkste punten. Sterker nog, ik denk dat ik dat gen helemaal niet heb. Alhoewel, ik kan wel heel consistent zijn in het bedenken van antisportschool-smoesjes. Dat dan weer wel. Alleen kweek je daar geen spieren en zeker geen six-pack mee.
Ik ben sinds een week weer lid van de sportschool. Ja, ik weet het. Op nog een honderd meter van mijn huis en vierentwintig uur per dag open en dat zeven dagen per week. Om de dag is het consistente idee deze keer. Vrijdag had ik willen gaan, maar ik was bij broertje Finn gaan eten en was laat thuis.
“Maar toen was ie nog open?”
Ja lieffie, maar ik had geen goesting. Wat een heerlijk Belgisch woord voor “zin” is dat toch. Moeten we ook invoeren.
“Dus ben je zaterdag gegaan?”
Eh, nee. Ik had geen energie.
“O jee.”
Zeg dat wel. Dus vandaag hoor ik de hele tijd “Consistentie, consistentie, CONSISTENTIE!” in mijn oor.
“Nou, die ex-ex-ex-ex-ex-verloofde heeft je wel onder de duim. Is mij als je echtgenoot nooit gelukt, haha!”
Ja, lach er maar om. Ik bedacht me pasgeleden dat een hele dag erover nadenken waarom je niet zou gaan sporten of waarom je niet gesport hebt meer, meer energie kost dan gewoon een uurtje gaan om de dag.
Daarom ga ik zo. Even dit afmaken en online zetten en dan spring ik gelijk in mijn sport-outfitje en ga.
“Goed bezig lieffie!”
Dank je Klaas.
Weet je wat ik alleen wel een beetje raar vind?
“Nou?”
Dat ze wel zegt dat ik consistent moet zijn met sporten, maar dat ze mij door jaren heen zo’n tien keer aan de kant heeft gezet als haar verloofde en dan weer terug wilde. Da’s nou toch ook niet echt consistent, toch?
“Zit wat in”