Ik had niets te doen en zat een beetje door mijn verzekeringen en abonnementen heen te kijken. Je weet maar nooit of er toch nog ergens wat eurootjes te besparen zijn om zo mijn wat ruime levensstijl te compenseren. Het komt uit de lengte of uit de breedte zou je opa zeggen. En zuinigheid is een mooie karaktereigenschap.
“Zuinigheid is niet het eerste wat bij me opkomt als ik aan je denk lieffie of heb ik een cursus of training gemist?”
Haha, nee een cursus of training helpt hier niet meer. Misschien een goeie twee-componenten vulmiddel met extra hechtkracht om het gat in mijn hand te dichten?
“Hadden we dat al niet een keer geprobeerd?”
Oh ja, meerdere keren. Ook niet gelukt. Nou ja, de intentie is er nog steeds.
Dus ik zat zo wat te kijken en toen viel mijn oog op mijn Delaatje. Je weet wel, de alles-in-één-afbakoplossing-met-plakje-natte-cake-en-kopje-filterkoffie. Het enige voordeel aan je eigen uitvaart is dat je zelf die koffie niet hoeft te drinken. Blijkbaar is in de Nederlandsche crematoria het begrip “barista” en “specialty coffee” nog niet doorgedrongen. Vaak is dat bocht zuurder dan mijn eerder geplengde tranen.
“Nog effe lekker bijvullen meneer?”, zegt Dela-Greetje vol compassie. Tuurlijk meid, gooi d’r maar in. Ik neem straks wel een Rennie.
Eigenlijk betaal ik best een hoop aan die oven-mensen. Dat komt omdat ik bij mijn emigratie onze al jarenlang lopende delaatjes verplicht stop moest zetten. Je kunt niet in Nederland verzekerd zijn om afgebakken te worden als je hier niet woont. Dus moest ik toen ik terugkwam een nieuwe afsluiten. Kassa!, dacht Delaatje. Die nu toch wat oudere man gaat nu eerder kassie wijlen dan toen hij jong was, dus omhoog die premie. Overal krijg je als je ouder bent korting, zelfs bij Hansje Anders, maar niet in de wereld van de uitvaart. Hoe ouder hoe meer risico en tenslotte is het een verdienmodel en geen filantropische instelling. Filantropisch. Wat een lekker woord weer.
Ik kan het als alleengaande en al iets op leeftijd zijnde man niet maken om mijn vrienden er straks mee op te zadelen als ik besluit te stoppen met ademhalen, dus dan is zo’n alles-in-één-afbakpakket onmisbaar.
De opdracht aan de gelukkige executeur is simpel. Er wordt niets extra betaald voor aanvullende dingen en ik wil zeker geen halve Intratuin op mijn buik hebben die een uur later in de ondergrondse container gaat. Geen exorbitante kist of andere tierelantijnen, gewoon alles standaard met de doelstelling dat je geld terugkrijgt van Delaatje. Hoe meer hoe beter en daar ga je lekker van uit eten. Iets uit de oven, haha!
Ik moet wel toegeven dat die standaard kist nou niet echt het toppunt van design is. Ooit was dat grenen doosje not-done en werd er grof geld bijgelegd voor een hoogglans kist met bijpassende handgrepen voor onze dierbaren. Nu is die grenen doos helemaal je-van-het onder de noemer van hij-is-zo-natuurlijk. Het maakt ook niet uit hè, of ie nou van grenen fineer of zwart hoogglans is, het is allemaal spaanplaat en er blijft bij Delaatje niets van over bij die temperatuur.
“Gezellig schrijfseltje zeg. Haha!”
Je hebt gelijk. Het moet weer luchtiger.
Ik zit er dus aan te denken om Delaatje te zeggen dat ik toch geen kist hoef. Ik heb namelijk een idee. Het bespaart geld, dat was de hele insteek van dit verhaal, en het past beter bij hoe iedereen me kent en moet herinneren.
Luister. Ik woon vlakbij Ikea. Nog geen tien minuten lopen en ik dompel mezelf onder in de geel-blauwe wereld van mijn Zweedse vriendjes. Overigens is mijn innige verhouding wel wat verstoord sinds mijn recente twee bezoekjes aan de terugbreng-mevrouw bij de klantenservice. Ik kom daar binnenkort toch even op terug bij jullie als het minder heet is. Ik wil me niet te veel opwinden met dit hete weer om te voorkomen dat ik onbedoeld mijn executeur aan het werk zet tijdens een hittegolf. Het verstoort ook iedereen zijn vakantieplannen.
Ik sta bekend als een groot liefhebber van de Zweedse meubeltjes en spulletjes. Daar schaam ik me niet voor. Ik kom er vaak als ik weer (en dat is regelmatig) iets nodig heb en breng soms een halfuurtje door in het culinaire hoogstandje, oftewel het Zweedse restaurant. Een Michelin-ster zullen ze nooit krijgen, maar zo nu en dan een paar Zweedse balletjes met patat hoort bij het Ikea-Family-gevoel. De gratis koffie moet je laten staan, die is van hetzelfde kaliber als van mijnheer Dela. Niet te hachelen!
“Wat is nou het concrete plan voordat iedereen de halve dag kwijt is aan dit schrijfseltje?”
Ik snap de hint. Ik zal afronden.
Ik wil geen kist, maar een Billy boekenkast!
“Ik was al bang dat het deze kant op ging.”
Nou lieffie, even voor de lezers, volgens mij vroeg jij ooit een nietsvermoedende keukenverkoopster of uit dat peperdure stenen aanrechtblad bij je overlijden een steen gezaagd kon worden voor op je graf. Die vrouw was helemaal van slag.
“Dat was grappig hè?”
Ja, dat was het zeker! Maar ik heb toch besloten haar toen niet te bellen. Je staat in een urn op een plankje.
“Vindt ik ook gezelliger bij jou.”
Lief!
Een Billy boekenkast dus. Hoe toepasselijk voor mij als Ikea-verslaafde om daarin mijn laatste reis te maken. Kleur maakt me niet uit, dat mag de executeur besluiten. Ligt er ook aan welke op voorraad is.
“Lieffie, is dat achterwandje wel toereikend?”
Daar heb ik inderdaad ook over nagedacht. Op dit moment niet, maar ik ga er van uit dat ik negentig word of zo en dan ben ik natuurlijk een stuk kleiner en lichter. Moet dan dus kunnen lijkt me. Ik heb er namelijk ook geen zin in dat ik tijdens het binnendragen op een leuk muziekje (Waarheen, Waarvoor van Mieke Telkamp…) door de achterwand van mijn Billy-kist donder en in mijn pyjama in het gangpad van die aula neerkletter. Het zou overigens wel weer een mooi schrijfseltje zijn.
Nog als laatste. Ik wil dichte deuren in mijn Billy en niet met glas. Ik hou er niet van aangestaard te worden.
Blijf lachen en blijf ademen. Doe ik dat ook nog een tijdje. Die Billy zit al honderd jaar in de collectie er is er dan ook nog wel.