Ik kan het me niet meer herinneren, maar ook mijn vader zal me hebben leren fietsen, net zoals mijn moeder me hielp bij het zetten van mijn eerste stappen. Beiden op een bepaald moment het vertrouwen hadden en me loslieten om zo de eerste meters zelfstandig af te leggen. Herkenbaar toch?
Die eerste stappen resulteerden waarschijnlijk in een sierlijke duikeling en mijn eerste meters op mijn fiets zonder zijwieltjes in de bosjes langs de straat. Gelukkig helen we op die leeftijd zowel lichamelijk als mentaal snel, dus pleister en zoen er op en door. “Niet te flauw”, zou Dineke zeggen. Je wist dat ze toch nog wel met een schuin oog meekeken of als een malle achter je aan renden en in zouden grijpen als je echt op een vijver afkoerste met je nieuwe glanzende mini-fiets.
Nog steeds vanzelfsprekend en herkenbaar? Nou, niet altijd hoor. Dat je het op een moment zelf moet doen is blijkbaar voor iedereen anders te interpreteren. Zeker in de lucht.
“Argentijnse vlieginstructeur springt uit toestel en sterft, laat leerling achter”
Kijk, ik lees niet alles op de inmiddels welbekende nieuws-app, maar dit is toch echt een gevalletje ik-wil-het-niet-weten-maar-moet-het-lezen.
“Een Argentijnse vlieginstructeur is tijdens een vliegles uit het toestel gesprongen. Zijn leerling moest het vliegtuig zelf veilig aan de grond krijgen. "Je weet wat je moet doen", waren de laatste woorden van de instructeur.”
Dat bedoel ik. Mijn vader zei waarschijnlijk ook “En nu jij, je kunt het en weet wat je moet doen”, maar dat was op de grond op een fiets van nog geen halve meter hoog en mijn vader die dus als een malle achter me aanrende. Zelf doen kent zijn grenzen, toch?
Om nou uit een vliegtuig te springen en daarmee je leerling te dwingen het zelf te doen is wel echt next level! Leerling had nu ook bijzonder weinig keuze. Als die had geroepen “Nee, ik ken nog niet alle knopjes!”, dan hing die instructeur inmiddels met zijn armen gespreid als een adelaar tweehonderd meter onder hem tussen de zeemeeuwen op weg naar een niet zo zachte landing. Wel vrijwillig.
“De 22-jarige Rosario slaagde erin het vliegtuig veilig te laten landen. Het toestel liep daarbij geen schade op. Wel zou de leerling volledig in shock zijn geraakt door het incident.”
Gelukkig voor de leerling alles goed afgelopen en wat mij betreft gelijk geslaagd voor zijn brevet.
Eind goed, al goed. Nou ja, voor de leerling dan. Eén ding is zeker, de eerstvolgende keer dat ik met Transavia ergens naar toe vlieg plak ik die piloot met drie rollen duc-tape aan zijn stoel!
“Maar hij moet misschien even plassen onderweg lieffie.”
Da’s dan jammer Klaas, mijn veiligheid gaat voor. Ik geef hem wel een Tena Men.
Er was trouwens meer opmerkelijk luchtvaart-nieuws, dus wordt vervolgd. Mocht je vliegangst hebben, dan is het advies om mijn schrijfsels even te mijden.