Zoals beloofd in mijn vorige schrijfseltje zou ik nog even terugkomen op mijn recente ervaringen met de terugbreng-mevrouw bij mijn Zweedse vriendjes. De liefde zit wederzijds diep en kan best een deukje hebben, maar ik geef eerlijk toe dat het me pijn heeft gedaan en ik ook nu bij het schrijven weer een lichte steek in mijn Ikea-hart voel.
“Nou nou, wat een drama weer in je leven.”
Ja, eigenlijk wel. Ik had het niet verwacht. Nou weet ik heus wel dat de liefde van mijn kant komt en dat het voor mijnheer Ikea in Smaland puur en alleen om mijn portemonnee gaat. Hij heeft geen flauw benul wie ik ben en ben gewoon één van zijn 2,7 miljoen Family-leden in Nederland. Family is hier dan ook een rekbaar begrip.
Als klant horen we graag ergens bij, dat zit in onze aard. Dus een gewaardeerd lid zijn van een familie is natuurlijk geweldig. Niet te vergeten de gratis koffie.
“Dat is toch niet meer?”
Jeetje, jij krijgt ook alles mee daarboven. Heb je daarboven iets zoals wij hier nu.nl hebben of zo? Bijvoorbeeld daarbeneden.nl?
“We zien gewoon alles.”
Maar je hebt helemaal gelijk. Het liep blijkbaar de spuigaten uit met die gratis koffie-sleurpers in het restaurant. Kopje pakken, cappuccino’tje tappen en stiekem uit je tas je zelf-meegenomen rol koeken uitdelen. Dat geloof je niet? Nou, neem van mij aan, hier in Barendrecht wel! En het mooie is dat ik diezelfde familie een aantal keer heb zien zitten. Ik kijk nergens meer van op.
Maar, doe je ding. Ik kan niet in je portemonnee kijken.
Eigenlijk tussen jou en mij gezegd, die koffie is zo ongelofelijk zuur en bitter dat ie niet gratis zou moeten zijn, maar dat je een tegoedbon krijgt als je hem opdrinkt. Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken, maar in dit geval is er een valide reden.
Je zijn lief bij Ikea. Of liever gezegd, ze waren lief. Het is minder lief.
Als geliefd Family-lid mag je 365 dagen over je aankoop nadenken en als je dan op dag 364 besluit dat je je plankje of plantje niet mooi vindt, dan mag ie terug. Zelfs soms zonder bonnetje. Dat laatste is voor echte familie niet van toepassing, want dan heb je natuurlijk de Ikea-Family-app.
Het voordeel van dat ruimhartige beleid was dat ook ik soms meer meenam dan dat ik nodig had of niet de keuze kon maken. Thuis bekijken en daarna terug wat niet geschikt of gewenst is. Geen vragen, geen boze gezichten. Soms vroegen ze tussen de Zweedse neus en lippen door wat de reden was van de retour, maar dat was meer een standaard vraag vanuit de Ikea-retouren-mevrouw-opleiding dan dat het een kruisverhoor was.
Ik moet toegeven dat ik zelf ook wel eens iets heb teruggebracht terwijl ik dacht “dat ging wel erg makkelijk”. Maar het kon en mijnheer Ikea was er relaxed onder.
Totdat mijnheer Ikea Barendrecht op een dag wakker werd en tegen mevrouw Ikea zei: “Zo kan het niet langer meer, Gretta. Ik ben er helemaal klaar mee. Die retouren moeten minder”.
Gretta wilde hem nog van gedachten laten veranderen, maar wist dat haar man geen tegenspraak duldde van haar als hij iets besloten had. Ze liet hem gaan. De meeste filialen zijn franchise en daarom kon mijnheer Ikea Barendrecht doen wat hij wil. Binnen de regels natuurlijk.
Hij stuurde alle retour-mevrouwen een mailtje dat ze de volgende ochtend een uurtje eerder aanwezig moesten zijn en zich in het restaurant melden. Jantien uit Barendrecht schrok zicht te pletter. “Jan, ik denk dat ik mijn baan kwijt ben. Ik denk dat we failliet zijn”, zei ze tegen haar echtgenoot die zich achter “De Schakel Barendrecht” verscholen hield. Hij keek liever tegen het lokale suffertje aan dan tegen zijn suffe echtgenote.
Wat er vervolgens allemaal is gezegd en gedaan in de Barendrechtse vestiging weet ik niet. Dat was achter gesloten deuren. Maar één ding is zeker, Jantien was haar baan niet kwijt en zou wel eens even een andere wind door de klantenservice laten waaien! Zij zou zorgen dat mijnheer de baas zo trots als een pauw op haar zou zijn.
Ik had een paar weken daarvoor een slimme stekker voor buiten gekocht. Hij was al langer aangekondigd en ik was dolblij toen ik ze zag liggen. Vanaf nu hoefde ik niet meer drie meter in mijn huis te lopen om op de schakelaar te drukken, maar ging “ploep” het licht aan via de scenes in de app. Ja, tegenwoordig heeft een beetje huis domotica en is alles slim en heb je een technische achtergrond nodig om je licht aan en uit te kunnen doen. Ik hou van gadgets en mijn hele huis is dus gedomoticeerd. Is dat eigenlijk een woord?
Zolang alles het doet is het geweldig, maar als er iets verkeerd gaat of het onweert een keer flink is de hele boel ontregeld en ik niet te genieten. Maar ja, het is niet anders.
Deze slimme stekker was blijkbaar toch iets minder slim als de bedoeling was. Om de haverklap had dat ding geen verbinding meer en moest ik toch drie meter lopen om op de schakelaar te drukken. Ja, ik weet wat je denkt.
Na een keer of vijf moet moeite dat ding weer toegevoegd aan de hub en alle scenes was ik het meer dan zat. Dit niet-zo-slimme ding moet terug naar Zweden en dan naar China. Ik wandelde op mijn gemak met mijn Family-app op mijn telefoon naar Ikea. Nummertje getrokken en netjes op mijn beurt gewacht tot Jantien klaar was voor mijn probleempje.
“Ik kom deze terugbrengen”, zei ik tegen de wat burgerlijk uitziende Jantien met lang grijs haar waar al enige jaren geen kapper meer naar omgekeken had. Een kleurloos geitenwollen-sokken-muesli-vrouwtje zoals ik ze noem. Moet ze zelf weten hè. Ik oordeel niet. Alhoewel ik nu wel snap waarom Jan zich achter zijn krantje verstopt. Even voor de duidelijkheid, ik zei dus niet tegen haar dat ik mijn geld terug wilde of wat dan ook. Alle opties lagen open.
“Wat is de reden?”, vroeg Jantien met een argwanende ondertoon in haar stem.
Ik legde haar uit dat ik dat slimme ding nu een aantal weken in huis had en gek werd van het feit dat hij steeds de verbinding kwijt raakt en ik dat hele, niet zo soepel verlopende, circus door moet om hem weer slim te laten doen waar hij voor bedoeld is.
“Heeft u de bon?”
Ja zeker, in mijn Family-app. We zijn familie Jantien.
“En de verpakking?”
Nee Jantien, die heb ik niet. Als ik van alles wat ik koop de verpakking zou bewaren heb ik een magazijn nodig.
“Hij is gebruikt.”
Ja Jantien, dat klopt. Anders zou ik niet al wekenlang weten dat hij het niet doet.
Jantien begint te typen op haar toetsenbord en kijkt me aan alsof ik een misdaad heb begaan en zij het laatste oordeel over me gaat vellen. Als ik Jan was zou ik met het licht aan slapen of in een andere kamer met de deur op slot.
“Hij is dus langzaam?”, zegt ze vervolgens. Ik kijk haar wazig aan en vraag aan haar waar ze in de afgelopen vijf minuten mij iets hebt horen zeggen over langzaam. Dan valt haar oog op een ontoelaatbare omstandigheid.
“Zit hier niet een plastic klepje bij om hem af te sluiten als u hem niet gebruikt?”
Ja Jantien, dat zat er aan en kwam bij de eerste keer los. Het lipje scheurde in. Mea culpa!
“U heeft het artikel aangepast en dan vervalt de garantie.”
Ik sta met mijn bek vol tanden te kijken naar Jantien en vraag haar of ze niet een beetje doorslaat in dit kruisverhoor. Aan haar hele houding en toonzetting merk ik dat Jantien maar één missie heeft en die is dat ik hier naar buiten ga met mijn aangepaste slimme stekker en dat ze me het liefst uit de familie schopt.
“Dit hoeft u bij een andere winkel niet te proberen hoor”, zegt Jantien vervolgens.
Lieve Jantien, ik ben hier niet bij een andere winkel, maar bij Ikea. Wat een andere winkel doet moeten zij weten. Ik ben nu bij u met een artikel dat niet werkt zoals het hoort. Ik denk niet dat ik u de regels van mijnheer Ikea moet voorlezen.
Ze typt verder en besluit om mij maar even te laten voor wat het is. Inmiddels kijkt haar collega Josje, ook uit Barendrecht, met twee bange hertjesogen naar Jantien en dankt vanavond waarschijnlijk God op haar blote knieën dat ik niet aan haar deskje sta.
“U kunt uw pas tegen de lezer aanhouden en dan staat het bedrag binnen een paar dagen op uw rekening.”
Huh? Wat? Ik ben stomverbaasd. Al die toestand om een stekker van een paar euro inkoop en dan nu opeens mijn geld terug. Ik ben weggelopen en om te bekomen van de schrik een ijsje gaan kopen.
Eén ding is zeker, de gouden tijden van het terugbrengen bij Ikea Barendrecht hoort tot het verleden.
“Jan, ik ben thuis.”
“Hoe was je dag?”
“Hou op, schei uit. Ik ben er zo klaar mee. Mijnheer de baas kan de pot op met zijn nieuwe beleid. Wat een gezeik verdomme!”
“Nou nou Jantien, let op je woorden hé.”