Je hebt vast wel eens gehoord dat namen een betekenis hebben. Nou weet ik niet of dat iets is waar ouders bij stilstaan hoor, ik denk dat namen voornamelijk gekozen worden op gevoel, door de trends of om een link te leggen met popster of voetballer, een opa, oma of andere dierbare. Zelfs onze achternamen hebben een betekenis van oudsher. In sommige gevallen is die achternaam wel heel toepasselijk zonder dat de ouders zich daar bij de geboorte van hun oogappeltje zich van bewust waren. Ook de ouders van de kleine Giovanni Vincenzo niet.
Het WK voetbal. Ik geef niet zo veel om voetbal. En nee, dat heeft niets met mijn veelbesproken geaardheid te maken. Er zijn genoeg heumeusuele mensjes die bovenop de kunstleren hoekloungebank staan te gillen als er een doelpunt wordt gemaakt of als de scheidsrechter iets niet ziet en de gemoederen verhit. Of je nou wel of niet warm wordt van voetbal heeft niets met geaardheid te maken. Dat er vervolgens bijna geen heumeus in de teams zitten is wel verbazingwekkend. Waarschijnlijk heb je tijdens het gezamenlijk douchen na de wedstrijd juist voordeel als niemand het weet en hou je daarom wijselijk je mond dicht. Terwijl de rest staat te spartelen en achteloos het zeepje van de vloer raapt ben jij de gelukkige in een porno-droom van velen.
Maar nu dwaal ik enorm af en slaat denk ik ook mijn fantasie een beetje door.
“Da’s wel vaker hoor mannetje. Maar die beschrijving van de douche was wel gezellig.”
Ik wist dat je me snapte lieffie. Ook al hielden jij en ik niet van voetbal, we waren zeker grote fans van een aantal bijzonder prettig uitgevoerde voetbal-meneren.
Het enige jaar dat we volledig meegezogen werden in de wereldwijde voetbal en oranjegekte was tijdens het WK in Brazilië. We waren daar op uitnodiging van Klaas zijn werk en zaten letterlijk recht voor de plek waar Van Persie die glijer maakte en waar Nederland met 5-1 van Spanje won. Alles wat Nederlands of oranje was werd op slag heilig verklaard en ik voel nog het trillen van het immense stadion toen bij het vijfde doelpunt iedereen volledig uit zijn plaat ging. We waren wel zo slim om steeds even twee seconden te wachten met juichen totdat de rest in het oranje juichte. Onze kennis van voetbal was zo beperkt dat we in staat zouden zijn om op het verkeerde moment drie octaven hoger een gilletje te laten. Daar scoor je geen punten mee tussen tienduizenden voetbalmannen en vrouwen.
Maar dit jaar was ik niet geïnteresseerd. Ik hoorde zo nu en dan wat en zag natuurlijk de gigantische oranjemarsen. Het nieuws werd verder, zoals natuurlijk volledig te verwachten viel, gedomineerd door onze grote vriend Trump en zijn nieuwe bestie Giovanni Vincenzo Infantio.
Het is eigenlijk knap hoe die oranje meneer zich overal naar voren weet te wurmen en het podium en spotlight pakt. Ik zit trouwens net te denken, waarom was hij eigenlijk onze mascotte niet? Veel meer oranje dan zijn gezicht is onvindbaar. Daar kan geen bus of shirt tegenop. Te laat, ik mag hopen dat hij bij het volgende WK met pensioen is.
Ik besef overigens wel dat door mijn aanhoudende opbouwende kritiek op mijnheer Trump mijn kans om de Verenigde Staten binnen te komen nihil zijn. Maar, laat me dat nou even helemaal geen fuck schelen. Ik ga wel weer als er iemand zit die het land bestuurt in plaats van alleen aan het stuur te zitten van zijn eigen ego.
Giovanni Vincenzo Infantio.
Weet je, bij hem gaan bij mij alle alarmbellen af. Iets aan die man zegt me op te letten. Nou is de kans dat hij en ik ooit iets met elkaar te maken gaan krijgen bijzonder klein, dus het maakt ook eigenlijk niet uit. Mijn alarmbellen gingen echter harder rinkelen dan het alarm van het Stedelijk Museum toen ik hoorde over het contactje dat ze met elkaar hadden gehad over een Amerikaanse speler. Mijnheer Trump heeft natuurlijk ook van voetbal meer verstand dan de rest van de wereld en vond zichzelf vanzelfsprekend degene die even iets recht moest zetten. Wat hij daar achteraf ook over gezegd heeft met dat uitgestreken gezicht maakt niet uit, hij is mijnheer USA en als hij zegt “spring”, dan spring je. Snel en hoog. Ook meneer Infantino. Laten we elkaar nou niet voor de gek houden over de machtspelletjes in deze ontspoorde wereld.
Ik kreeg echter wel het duistere vermoeden dat het contact tussen de twee heren iets intenser en gezelliger was dan de buitenwereld diende te weten. Trouwens, ik dacht in mijn naïeve onwetendheid dat die man Infantiel heette. Dat zou namelijk veel meer bij zijn kinderlijk domme gedrag passen. Toch?
Even opgezocht, en inderdaad. Het klopt precies.
“Infantiel betekent kinderlijk of onvolwassen. In de psychologie kan infantiel ook verwijzen naar gedragingen of denkpatronen die passen bij een veel jongere ontwikkelingsfase dan verwacht voor iemands leeftijd.”
Ik zeg niets meer. Laten we verder gaan.
Het rode-kaart akkefietje verdween naar de achtergrond na de glorieuze afgang van team USA en mijnheer Trump was alweer bezig met zijn volgende amaaaaaaaazing plan. Mijn aandachtsspanne is beperkt, maar die man schiet echt van links naar rechts en weer terug.
Het WK was nog maar net voorbij en de gekte bekoeld toen mijnheer Infantiel met een naar zijn mening briljant plan op de proppen kwam. Hij had het verder met niemand besproken of afgestemd. Hij ging dit lekker helemaal zelf doen en zou onsterfelijk worden. Nou Infantieletje, dat laatste is meer dan goed gelukt. Je gaat de geschiedenisboeken in. Onsterfelijk belachelijk.
Als je het niet meegekregen hebt, wat me hoogst onwaarschijnlijk lijkt, mijnheer Infantiel ging een bedrijfje oprichten waar iedereen aan mee mocht doen en wat maar liefst twintig miljard op ging leveren. Het is niet bekend hoeveel, maar neem van mij aan dat een substantieel deel daarvan in zijn toch al rijkelijk gevulde spaarpotje zou belanden. Het was een gevalletje je-ziel-aan-de-duivel-verkopen en gelukkig zagen een heleboel mensen met een iets hoger IQ dat snel en feilloos in. Maar, er was iets vreemds. Iets waar ik niemand over hoorde en waarvan ik gelijk aan mijn water voelde dat het zo was of in ieder geval gegaan was.
Tijdens het WK heeft mijnheer Trump dus contact met mijnheer Infantiel over dat eruit gesmeten spelertje uit zijn land. Dat ze zeker te weten regelmatig contact hadden en achter in een Starbucks verstopt achter een latte macchiato plannetjes aan het smeden waren bedacht blijkbaar niemand behalve ik.
Het is namelijk te simpel en voor de hand liggend. Mijnheer Trump is gek op geld en voert de ene na de andere bizarre heffing in, alles draait om er zoveel mogelijk geld uit te halen. Mijnheer Infantiel wil dat ook.
“Hi Donald, had je me gebeld?”
“Ja klopt Vinnie, ik heb echt een briljant idee joh en ik denk dat jij en ik daar allebei heel blij van gaan worden en vooral heel rijk.”
Giovanni Vincenzo plaste bijna in zijn broek van de zenuwen. Dat Donald hard op weg was zijn nieuwe WK-bestie te worden wist hij al, maar nu zou hij ook nog zaken met hem gaan doen en nog rijker worden, boven op die goed gevulde envelop voor dat akkefietje met die rode kaart. Kassa!
“Jij en ik gaan dat WK gedoe effe verzilveren. Pak een borrel en luister…..”
De rest is geschiedenis en gelukkig faliekant mislukt. Trump heeft waarschijnlijk met een dikke viltstift met nummer van Infantiel doorgestreept en zijn nummer geblokkeerd. Prutser.
Wat stond er een dag na het afblazen van dit onnozele idee; “FIFA-baar Infantino schrapt omstreden WK-plan na felle kritiek: ‘Doel was verenigen’”
Verenigen? Verrijken zul je bedoelen Infantinootje. Als je nou weer zo’n briljant infantiel plannetje smeedt, loop dan eerst even langs je plaatselijke doe-het-zelf winkeltje en haal een goede houtzaag. Dan kun je die onwijs hard groeiende Pinokkio-neus van je afzagen. Verenigen, hoe infantiel en grappig bedacht. Het doel vanaf het begin was niet verenigen, maar incasseren. Incasseren van die bonus die als een worst voor je neus hing te bungelen. Ik weet niet veel van politiek, omdat ik niet zo van circus hou, maar mijn onderbuikgevoel is wel bijzonder goed ontwikkeld, evenals mijn neus voor zaakjes die onwel rieken.
Terwijl ik even een pauze neem tijdens het schrijven plopt er op nu.nl een nieuw bericht op over mijnheer Infantino.
“FIFA ontkent affaire Infantino, vermeende minnares kreeg wel vertrekvergoeding. De FIFA ontkent dat voorzitter Gianni Infantino tijdens zijn tijd bij de UEFA een affaire heeft gehad met een medewerkster. De Europese voetbalbond bevestigt wel dat de vrouw bij haar vertrek een bedrag met zes cijfers heeft ontvangen.”
Ik zal even met de redactie van nu.nl bellen dat er een typefout in het bericht zit. Er was hier hoogstwaarschijnlijk sprake van een “Aftrekregeling”.
Gooooooooooooal!