Maandagochtend acht uur. Janny zit met haar jongste zoon aan de ontbijttafel. Hij knabbelt aan zijn broodje pindakaas en zij roert een lepel honing door haar magere kwark met lijnzaad en blauwe bessen. Niet omdat ze het lekker vindt, maar omdat die knappe influencer die ze volgt heeft gezegd dat je daar van gaat stralen. Een doorsnee tafereeltje in een doorsnee gezin in een doorsnee Vinex-wijk. Vinex-wijk, bij dat woord schiet je al spontaan in een depressie zonder dat je er zelf woont. Maar Janny is niet van plan om daar nog lang te verpieteren en daar gaat haar oogappeltje Laurent voor zorgen.
“Laurent, wat wil je later worden?”, vraagt Janny aan haar zoon. Stuntman is zijn antwoord. Hij hoefde er niet eens over na te denken of te stoppen met knabbelen aan zijn broodje. Stuntman in volle overtuiging. Hij wil door de lucht vliegen.
“Zou je niet liever iets anders worden? Piloot of astronaut bijvoorbeeld? Dan vlieg je ook, maar een stukje veiliger en het is beter betaald”, is haar vervolgvraag in een poging om hem dit onzalige idee uit zijn blonde koppie te halen en heel eerlijk gezegd ook omdat haar oude dag er toch financieel iets beter uitziet met een zoon die piloot of astronaut is. Sinds Laurents vader er met de tien jaar jongere overbuurvrouw vandoor is gegaan is Laurent haar levenslijn.
Maar nee, Laurent is er zeker van. Stuntman. Janny geeft het maar op voor vandaag. Hij groeit er wel overheen. Zelf wilde ze fotomodel of actrice worden en is niet verder gekomen dan kassière bij de Hema. Volgende week is het waarschijnlijk politieman of verpleger. De jaren gaan voorbij en bij iedere nieuwe ondervraging is het antwoord nog steeds hetzelfde. Stuntman. Janny ziet de bui al hangen, of liever gezegd haar zoon.
Twintig jaar later. Laurent is stuntman.
Het liefst zou hij natuurlijk stuntman zijn in grote films zoals James Bond, maar helaas is hij niet de enige jongen met een droom om stuntman te worden. Hij moet het daarom doen met wat simpelere klusjes om zijn droom enigszins te verwezenlijken en zijn moeder te bewijzen dat hij het gemaakt heeft.
Laurent heeft een vriend. Niet eentje voor in bed, maar gewoon een vriend. Die vriend, Jim, had een briljant idee. Hij had via Marktplaats ergens voor een paar honderd euro een afgedankte katapult gekocht. Zo’n ding waar je in gaat liggen en die schiet je dan naar de andere kant. “Is dat wel veilig?”, vraagt Laurent vervolgens. Volgens Jim gewoon een kwestie van oefenen, goed afstellen en een kussentje om op te landen. Weken van oefenen volgde. Eerst op de trampoline in de tuin van Laurent zijn moeder. Dat ding stond er nog van zijn kleine zusje Trudy en kwam nu dus goed van pas. Janny had een topper op haar Ikea matras en die mochten ze wel gebruiken zolang.
Het ging best goed, maar ze moesten toch een keer gaan oefenen voor het echte werk. Samen met wat vrienden sleepten ze de katapult naar een afgelegen weiland. De topper van Janny werd vervangen door een paar luchtbedden van de Action. Janny werd namelijk bijna panisch toen ze hoorde wat haar zoon van plan was. Straks zat haar geliefde toppertje onder de koeienstront. Voor de zekerheid hadden ze de katapult maar op 20% ingesteld. Het ging tenslotte om het oefenen. Later zouden ze bij een optreden dat ding wel op 100% zetten en dan even uitrekenen hoe het boogje zou zijn. Kwestie van natuurkunde en kan niet mislukken had Jim simpelweg gezegd.
De telefoon ging bij Janny. Ze was namelijk inmiddels de manager van Laurent en Jim. Ze kon het bijna niet geloven toen de stem aan de andere kant zei dat hij van de Zwarte Cross was en dat hij gehoord had van de nieuwe stunt van haar zoon en zijn vriend. Ze overlegden over de prijs en Janny sleepte er nog wat consumptiebonnen uit voor haarzelf. Zwarte Cross 2026 zou de doorbraak worden voor haar zoon en ze zag zichzelf al verhuizen naar een vrijstaande villa in ’t Gooi. Het geluk lachte haar toe als nooit tevoren. Eindelijk. Haar overspelige Harry zou smeken om terug te mogen komen wist ze.
“Een stuntman op festival Zwarte Cross in de Achterhoek is naar het ziekenhuis gebracht na zijn stunt. De man werd met een snelheid van 185 kilometer per uur gekatapulteerd en kwam 75 meter verderop hard op een landingskussen terecht, schrijft de organisatie”
Wat een sukkel, dacht ik bij mezelf toen ik bovenstaande op nu.nl las. Waarom doe je dit? Wat is je doel? Ja, het doel is het kussen zacht raken, dat weet ik. Ik bedoel het overkoepelende doel? Geld? Aanzien?
Janny was in alle staten. Gelukkig was het Jim en niet haar oogappeltje Laurent die nu in het ziekenhuis lag met zijn hersens door elkaar gehusseld als een geklopt eitje. De volgende dag ging de stunt gewoon door, want Laurent was er nog. Nu is het dus de beurt aan Laurent om zijn nek te wagen voor een paar euro en consumptiebonnen. Maar helaas lees ik een dag later het volgende.
“De tweede stuntman van de menselijke katapult bij het festival Zwarte Cross is ook gewond geraakt. Laurent Arrabito bezeerde vrijdag zijn enkel bij de landing. Hij maakt het verder goed, laat de organisatie weten. Donderdag liep de eerste stuntman al een hersenschudding op.”
“Het was de bedoeling dat de lancering een wereldrecord opleverde. "Technisch is alles goed verlopen", zegt de organisatie over de stunt.”
Ik viel gierend van de lach van mijn Ikea barkruk toen ik het las. Niet te geloven. Hoe krijg je het voor elkaar? Eén boeking en het hele bedrijf ligt in de kreukels. Janny kon wel janken, niet zozeer om die twee prutsers, maar vanwege het feit dat ze het nu wel kon schudden om te verhuizen naar een vrijstaande villa in ‘t Gooi. Als dit zo doorging zou ze tot haar dood tot die verschrikkelijke Vinex-wijk veroordeeld zijn en bleef Harry bij dien ordinaire del zitten. Maar gelukkig wel technisch goed verlopen, wat een giller!
Kijk, ook ik vind het niet leuk voor die jongens hè. Ik heb ook liever dat het een doorslaand succes was geworden en Janny had kunnen verhuizen, maar het is allemaal bij elkaar wel een beetje een dom plan en nou niet de meest handige manier om je geld te verdienen. Janny had het met piloot en astronaut misschien toch niet helemaal verkeerd. Alhoewel ik eerlijk gezegd wel mijn twijfels heb of Laurent en Jim door de testen waren gekomen. Echt snugger komen ze niet uit de verf tot nu toe.
"Technisch is de stunt wederom goed verlopen", meldt Zwarte Cross op Instagram. Wij hopen van harte dat ze spoedig herstellen. Wij hebben eindeloos ontzag voor stuntmannen Jim van Nes en Laurent Arrabito", schrijft de organisatie.
Ik vraag me allereerst af of “ontzag” hier het wel het juiste woord is hoor en nogmaals denk ik dat we echt even na moeten zoeken of “technisch geslaagd” hier toch niet een beetje uit zijn verband wordt gerukt. Zwarte Cross sloot af met “De resterende vier sprongen gaan niet door. Door het wegvallen van de stuntmannen zal de katapultstunt de komende dagen niet meer plaatsvinden.
De stuntmannen waren op. Nou, ik denk dat dat voor iedereen misschien ook maar het beste is. Volgend jaar toch maar gewoon Anita Meijer boeken om een liedje te komen zingen.
Ten overvloede bij dit deels natuurlijk uit mijn edele brein ontsproten verhaaltje de links naar de twee artikelen. Om te checken of het echt zo was, of om even na te grinniken. https://www.nu.nl/binnenland/6403387/zwarte-cross-stuntman-die-met-hoge-snelheid-werd-gelanceerd-ligt-in-ziekenhuis.html en https://www.nu.nl/entertainment/6403535/tweede-stuntman-zwarte-cross-breekt-enkel-tijdens-menselijke-katapult.html