Het is een never ending story en voor velen een jarenlange worsteling of strijd. Onze innige of ronduit obsessieve relatie met de weegschaal. Ik ben niet anders dan anderen, ook ik vind regelmatig dat er best een kilootje af mag (of moet, afhankelijk van mijn bui) of dat het weer eens tijd wordt om de pure chocolade en ijsjes in de kliko te smijten en in te wisselen voor een doos snacktomaatjes. Terwijl ik het schrijf krijg ik al stress.
Weet je, als God had gewild dat zijn onderdanen snacktomaatjes zouden verkiezen boven een Magnum, dan had ie de smaak van die tomaatjes anders moeten maken. Hij, of zij, heeft dat destijds besloten en nu zit ik met dit voortdurende dilemma, een schommelend gewicht en bijbehorende schommelende buik. Fijn.
Toch moeten we met z’n allen nog eens heel goed en diep nadenken of we echt wel willen afvallen. Het is namelijk zeker niet zonder risico. Het is sowieso een vaststaand feit dat te dunne en te lichte mensen statistisch veel meer kans hebben om tijdens een stormachtige dag op het strand weg te waaien.
“Inkoppertje.”
Ja, eigenlijk wel hè, maar wel iets om rekening mee te houden.
“Of niet naar het strand gaan als het hard waait?”
Oh ja, kan ook. Wat ben je toch pragmatisch. Weer zo’n heerlijk woord.
Even tussendoor om je kennis van den Nederlandsche taal op te vijzelen en om indruk te maken bij je schoonvader volgend weekend; “Een pragmatisch persoon kijkt vooral naar wat in de echte wereld werkt, in plaats van vast te houden aan strenge regels of vaste ideeën. Het woord komt van het Griekse woord pragma, dat handeling of daad betekent.”
Terug naar het afvallen en het feit dat er redenen genoeg te bedenken zijn om dat helemaal niet te willen of moeten. Als je je goed voelt in je lijf, of dat nou met zeventig kilo en spieren of honderdtwintig kilo met een randje hier en daar is, dan is dat jouw keuze. Niet die van de eerste de beste influencer, maar gewoon jij. Jouw lijf, jouw tempel. Jij bepaalt hoe die tempel er van jou uitziet en voelt.
Mocht je vervolgens kiezen dat die tempel van jou met honderdtwintig kilo helemaal chill is, dan kan dat trouwens een ander voordeel hebben waar je waarschijnlijk nooit bij stil hebt gestaan, tot nu! Graag gedaan, geen dank. Oh, en als je toch zeventig met spieren wil zijn is dat natuurlijk ook een goede keuze, alleen moet je er dan bij het trainen heel goed op letten dat je je schouders extra traint. Een beetje Jerommeke van Suske en Wiske dus. Hoe breder hoe beter. Borst en andere delen trainen kan en mag, maar vooral die schouders is bij zeventig kilo levensreddend.
“Zeg lieffie, ik kan het zoals wel vaker niet zo goed volgen en heb het gevoel dat je net als die eerdergenoemde influencers maar wat schrijft.”
Nee, zeker niet mannetje!
Ik las namelijk dat er bij Ryan Air, daar moet je sowieso ook niet mee willen vliegen, iemand uit het raam gezogen werd op tienduizend meter hoogte. Een losgeraakt stuk van de motor had het raam verbrijzeld en de luchtdruk zorgde er vervolgens voor dat een nietsvermoedende man naar buiten werd gezogen. Stel te toch voor, heb je net een uur ruzie met je vrouw gehad dat jij op haar plaats bij het raampje wilde zitten en gebeurt je dit. Karma bitch!
Hoe dan ook, hij bleef dus steken. Gelukkig maar, want zonder parachute vanaf die hoogte is zelden tot nooit met een goeie afloop. Ze greep haar man bij zijn benen en is met man en macht gaan trekken om hem naar binnen te halen. Eerlijk gezegd was ze al jaren op hem uitgekeken en wist ze donders goed dat hij al jaren een geheime relatie had met haar beste vriendin, maar ze zag ook wel in dat ze nu toch even over haar trots heen moest stappen. Wel lief.
De zuurstofmaskers kwamen naar beneden en het vliegtuig begon te dalen. De druk binnen en buiten kwam weer in balans en uiteindelijk lukte het haar samen met andere inzittenden om haar man naar binnen te trekken. Hij was een aantal keer buiten westen stond er in het artikel. Dat lijkt me heel aannemelijk. Ik val alleen bij de gedachte aan het hele voorval al flauw. Ik kan me wel voorstellen dat zij zijn redding nog wel een keer fijntjes onder zijn neus zou wrijven als hij weer eens in een wolkje onbekend parfum of met een iets te grote grijns op zijn gezicht thuiskwam van weer een iets uitgelopen vergadering.
Samengevat zijn er dus twee dingen die ik je op basis van dit ongelukkige maar stiekem toch ook wat vermakelijke voorval wil meegeven als een leidraad in je volgende poging om af te vallen, aan te komen of te gaan sporten.
Als je honderdtwintig kilo weegt dan zit je eigenlijk goed. Je gewicht zorgt ervoor dat je niet zomaar van je stoel gelicht wordt en als het dan al gebeurt heb je letterlijk massa genoeg om dat raam te vullen en te blijven hangen.
Maar,......
Als je zeventig kilo weegt heb je werk aan de winkel. Je gaat meer eten om richting die honderdtwintig kilo te gaan of je gaat in ieder geval je schouders dagelijks trainen om daar mee te blijven steken. Vraag wel even bij Boeing en Airbus na wat de breedte van die raampjes is. Het zou knap lullig zijn als je net twee centimeter te kort komt en alsnog als een vallende ster naar de aarde zweeft.
Het beste advies is overigens niet te vliegen met Ryan Air. Bij mijn groene vriendinnen van Transavia en mijn blauwe lieverds van KLM zit je veel lekkerder.
Meer weten en checken of ik geen fake news verspreid? Kijk even op https://www.nu.nl/buitenland/6402635/man-uit-gebroken-raam-van-ryanairvlucht-gezogen-passagiers-trekken-hem-terug.html