Daar ben ik weer! het heeft even geduurd, maar ik ben weer terug. Weder opgestanden dus. Gezellig hé! De verwarring slaat natuurlijk gelijk weer als een malle toe bij iedereen bij het zien van deze lieftallige oude dame op mijn blog. Wie is het? Kennen we haar? Is ze zijn nieuwe verloofde?
Helaas moet ik jullie teleurstellen. Ja, ik ben weer terug aan het bloggen. Nee, ik ben niet verloofd. De redenen zijn simpel. Het is een vrouw en die heb ik decennia geleden afgezworen. Als partner bedoel ik dan hè, als vriendinnen kun je er niet genoeg hebben vind ik. Een andere niet onbelangrijke reden is dat deze retro-mevrouw al in negentienhonderdvijfenzeventig het heden voor het eeuwige heeft verruild.
“Ik zie dat je nog steeds die jaartallen helemaal uitschrijft, zo verwarrend”
Hé mannetje! Daar ben je ook weer!
“Nou, dat kan ik beter van jou zeggen. Waar was je al die tijd?”
Ik had even geen zin meer om te schrijven. Zat met mijn hoofd en gevoelens ergens anders en was zoals altijd weer met duizend dingen bezig of er gebeurde weer wat.
“Niets veranderd dus. Zo ken ik je. En is goed hè.”
Ja, het is wie ik ben. Zal ook niet meer veranderen na zestig jaar.
“Jij nu ook zestig. Vreemd zeker?”
Ja, dat is het zeker. Net zo oud als jij geworden bent. Je zei altijd dat je lang het gevoel had dat je jong zou komen te overlijden. Dertig. Maar het werd het dubbele. Maar nog steeds te kort.
“Ja, dat was het zeker.”
Maar die vijfentwintig jaar nemen ze me nooit meer af en jou ook niet.
Trouwens die mevrouw op de foto is maar liefst zevenentachtig geworden. Geboren in achttienhonderdachtentachtig.
“Kunnen we echt niet stoppen met die jaartallen? Ik krijg er hoofdpijn van.”
Okay, ik ga het proberen. In 1888 geboren dus en overleden in 1975. Dat waren nog eens andere tijden. Ik denk dat mevrouw Davids in haar wildste dromen niet had gedacht het ooit tot mijn wereldbefaamde schrijfseltjes zou schoppen.
Mevrouw Heintje Davids. Aangenaam kennis te maken.
Ze was een Nederlandse variétéartieste die vanaf 1907 tot aan haar dood onder de naam Henriëtte Davids carrière maakte als zangeres en bijdehante grappenmaakster. Ze was het bekendst onder de naam Heintje Davids. Bijdehant, dus ze zou zeker fan van mijn schrijfseltjes geweest zijn. Bijdehantheid zit in onze familie-genen en is bij de meesten één van hun doopnamen. Dat is ook de reden dat ik altijd even iemand subtiel waarschuw als ze voor het eerst met mijn familie op een feestje worden geconfronteerd. Bij de les blijven is het advies.
Terug naar onze variétéartieste. Heerlijk woord trouwens.
Tot ver in de jaren zestig bleef ze optreden, waarbij ze regelmatig aankondigde dat dit echt de laatste keer was. Op den duur werd het verschijnsel van telkens afscheid nemen en weer terugkomen het heintjedavidseffect genoemd. Steeds iets zeggen en dan toch weer wat anders doen. Tja, waar herken ik dat nou toch van? Is die vrouw toch geen familie van me?
Het heintjedavidseffect dus.
Nee, ik ga geen schrijfseltjes meer neerpennen. Geen zin meer in. Dat was toen. En zie daar, ik ben weder opgestanden.
“Ik kom niet terug hè. Ik heb Heintje gesproken op een wolk verderop, maar dit lukt ook haar niet zegt ze. Ook het heintjedavidseffect heeft haar beperkingen”
Ik zou er veel voor over hebben, maar ik denk dat je gelijk hebt. Maar we zien elkaar zeker weer.
“En horen!”
Tot later!