Daar zitten ze dan met z’n tweetjes. Terug bij elkaar na vijf jaar. Te mijmeren over het leven wat ze beneden geleefd hebben. We hadden een mooi onderonsje. Maar nu even niet. Nu hebben zij een onderhunnetje in afwachting van anderen om ook plaats te nemen op die wolk.
Het moment dat Pascalle me belde zag ik ze samen weer zitten daar in Gandia, drie weken voor het overlijden van Klaas. Samen naast elkaar op een bankje bij de haven. Ik zag ze gelijk zo zitten op Klaas zijn wolk. Nog geen twee minuten later stuurde Pascalle me de bewerkte foto. Ik had exact dezelfde gedachte om het te doen. Het is treffend, aandoenlijk en grappig tegelijk.
Het ging al langer niet zo goed. Zelf bleef ze natuurlijk zoals altijd volhouden dat het “eigenlijk verder allemaal wel goed gaat”, maar tussen de regels door verstond ik haar. Haar wereld was te klein geworden en de ongemakken te groot.
Ze vertelde het me zelf. Een week later kwam het telefoontje. “Ze is bij Klaas op zijn wolk”.
Je weet dat het gaat komen en toch overvalt het je. Inmiddels ben ik zover dat ik het leven niet meer veroordeel als mensen uit het leven worden weggerukt. Ik ben het leven dankbaar dat ze in mijn leven kwamen en een stuk met me meegereisd zijn en mijn hart gevuld hebben met mooie herinneringen die een lach om mijn gezicht toveren.
“Hoi Marc, ik ben Dineke.”
Daar stond ze dan. Naast het metrostation in Picassent. Ik leerde haar eigenlijk door toeval kennen. Een vriendin die me steeds naar de metro bracht toen Klaas in het ziekenhuis lag kon me die middag niet ophalen. Pascalle zou Dineke sturen, haar moeder. Inmiddels was mevrouw de makelaar een dierbare vriendin geworden en ik was dus benieuwd naar haar moeder.
Ik nam plaats in de auto. Ze vertelde gelijk maar even dat ze een beetje raar was en waarom ze zonder haar man in Spanje woonde. Gelukkig kon ik haar naar waarheid vertellen dat ik zelf ook redelijk vreemd was. Ik vond haar op slag leuk!
En het was zo. We bleken allebei niet van conventies en de ongeschreven regels wat betreft gedrag-dat-bij-je-leeftijd past te houden en konden schaamteloos gek doen en onbedaarlijk lachen. Wat een heerlijke positieve, gekke, lieve, attente vrouw. Een hart van goud en op haar tong. Geen flauwekul. Van alles in d’r rugzak, maar met een levensinstelling waar menig mens een voorbeeld aan kan nemen.
We hebben gelachen, gehuild, mooie gesprekken gehad en soms zo kinderlijk gek gedaan dat omstanders met hun telefoon klaar stonden om psychische hulp in te roepen. “De meurd heur!”, was dan haar motto. Gierend van de lach gingen we verder.
Klaas hield van haar. Die twee hadden een hele sterke band. Zelfs toen hij in de laatste dagen bijna niet meer kon staan of lopen moest en zou hij opstaan en haar omhelzen als ze binnenkwam.
“Hebben!”
Hé lieffie! Tuurlijk. Hebben. Je hebt gelijk. We moeten niet praten in de verleden tijd. Liefde blijft altijd bestaan.
“Ik ben blij dat ze er is, maar vind het voor jullie verdrietig.”
Ik weet dat je het fijn vindt haar weer te zien. Het ging niet meer. Nu heeft ze rust daar bij jou. Het doet pijn, maar het is goed zo.
“Rust? Dineke? Je zou beter moeten weten, haha!”
Da’s waar! Twee weken voor haar overlijden was ze buiten nog een muurtje aan het afsteken om dat daarna een fris likje verf te geven. “Het ging niet”, zei ze me. “Niet zo verwonderlijk als je ziek bent en met zuurstof loopt lieverd”, was mijn reactie. Onverbeterlijk haha!
Geef ze maar een dikke knuffel van me.
“Doe ik straks, ze is plassen. Het is een stuk kouder hierboven. Dat slaat op haar blaas”
Spanje. Dineke en Pascalle. Onze Spaanse familie. Voor altijd in ons hart.
We hebben onze biologische familie en onze zelfverkozen families. De eerste krijg je vanuit je geboorte en de tweede groep bouw je door je leven om je heen. Je ontmoet ze, ze reizen een tijd met je mee tot het leven anders besluit. Dineke reisde zes jaar mee. Het was een mooie rit en soms iets boven de toegestane snelheidslimiet.
Terwijl ik dit schrijf komen de herinneringen naar boven drijven. De één nog mooier dan de andere. Ik zal er de komende tijd nog wel eens een paar delen. Dat vind ze vast okay en anders laat ze het via Klaas wel weten. Wat hebben we een lol gehad. Ik zou er een boek over kunnen schrijven.
“Doe maar niet zegt ze.”
Haha! Ik beloof niets….