Ach, inmiddels is iedereen er hier wel een beetje aan gewend dat ik het in mijn blog niet zo nauw neem met de wet op de privacy en bescherming van persoonsgegevens. Er staat op de beginpagina sowieso duidelijk vermeld dat elke geringe overeenkomst met plaatsen, gebeurtenissen en/of personen volledig en onomstotelijk op puur toeval berust. Broertje Finn is een alias en wie weet hoeveel Maris’sen er in Aarlanderveen wonen. Sterker nog, ik ken er zelfs al twee! Dus,......toeval.
Drie schrijfsels op één dag. Ja, dat ben ik hè, alles of niets. De tussenweg is vaak mistig en onvindbaar bij mij. Wen er maar aan, heb ik ook gedaan.
“En ik ook, en toch hou ik van je.”
Haha, en ik van jou. Millions en mmmmmillions!
Het is warm. Nee, het is fukking heet! Er staat vocht in plooien en plekken waar ik niet eens wist dat ik kon zweten.
“Je hebt airco.”
Hè! Nou is de beeldvorming stuk Klaas.
“Alles mag dan toeval zijn, maar we moeten wel de feiten kloppend houden, anders geloof niemand het straks meer wat hier allemaal staat.”
Wat ben je toch een slimme man.
Maar het is dus fukking heet. Ik emigreer terug naar Nederland en nu zit ik hier in een tropisch klimaat opgesloten in de door mij gekoelde betonnen doos te wachten op betere tijden.
Airco. Ooit de bizarre uitspatting van protserige villabewoners in ’t Gooi en inmiddels verheven tot eerste levensbehoefte van de hardwerkende klasse. Mobiel of met zo’n afzichtelijke buitenunit met bijbehorende witte plastic goten over je muren. Alles om ons vege lijf te redden van hittekracht 10 en code rood.
Vege lijf. Heerlijke uitdrukking
Ik heb het even opgezocht op goegeltje;
“Het woord 'veeg' is een oud woord dat 'onheilspellend' of 'ten dode opgeschreven' betekent. Oorspronkelijk redde je dus een lichaam dat anders de ondergang nabij was.”
Bij nader inzien misschien toch iets te overtrokken of gedramatiseerd.
“Past bij je.”
Dat is waar, haha!
Ik moet met deze hitte vaak terugdenken aan ons prachtige huis in Real de Montroi. Wat was ik daar blij met die vijf airco’s. Ze gingen eind mei aan en pruttelden lekker door tot eind augustus. Niet te gek natuurlijk. Je wilt niet steeds van een koelkast in de veertig graden buiten stappen en een dreun krijgen alsof Rico van der Hoeven je een rechtse geeft. Een graad of drieëntwintig is het beste en voor de meesten een heerlijke koelte-oase.
Maar niet voor broertje Finn. Nou valt die ook niet onder "de meesten".
Nee, broertje Finn zette de airco in zijn zelfbenoemde Finn-kamer op 17 graden. Hij beweert nog steeds dat het 19 graden was, maar dat terzijde. “Heerlijk”, zei hij dan. Als je deurklink van die kamer vastpakte zat je hand er aan vastgevroren.
Vervolgens trekt ie zijn zwembroek aan en gaat in de zon liggen bakken met veertig graden in de schaduw. Echt! Waarschijnlijk was hij zo door en door gekoeld dat het uren duurde voordat de binnenkant weer rond de 37 graden zat. Iberdrola, de Spaanse Eneco, was er blij mee. Een extra kerncentrale werd opgestart en mijn metertje draaide harder dan de ventilator in mijn slaapkamer.
Hij ging na een week weg. Terug naar Nederland.
Ik besloot die avond het beddengoed af te halen en trok nietsvermoedend de deur van de slaapkamer open. In een volledig bevroren ruimte zat een stomverbaasde pinguïn op het bed me aan te staren.
“Is dat niet als die foto van Dineke en mij met AI gedaan?”
Zou kunnen Klaasje, maar dat zou dan ook weer toeval zijn!